اخبار

* مترجم: نساء جدي پور


عوامل و گرایشات متعدد داخلی و خارجی بر صنعت حمل‌ونقل عمومی تاثیرگذار هستند. بنابراین شناسایی وضعیت و جغرافیایی جدیدی از صنعت عرضه راه‌آهن را ضروری می‌نماید.

علیرغم تمایلات روزافزون در‌مورد جهانی‌سازی، صنعت ساخت و تولید وسایل حمل‌ونقل عمومی هم‌چنان پراکنده و گسیخته باقی‌مانده است. بازار سیستم خطوط راه‌آهن به صورت انحصاری در اختیار مقامات مهم و تاثیرگذار با گردش وجه چندین ميليارد یورویی و هم‌چنین سازمان های رده دوم متعدد قرار دارد. بسیاری از این عاملان مهم در کلیه بازارهای موجود فعالیت می‌کنند و به همین دلیل امکان دستیابی به اتحاد و یکپارچگی بسیار بعید به نظر می‌رسد. مهمترین مشخصه این بازار حجم و ظرفیت پایین، سفارشی سازی، نیاز مبرم به پژوهش و توسعه و چرخه‌های طولانی مدت می‌باشد. بنابراین جای تعجب نیست که میزان سوددهی در این بخش عموماً پایین باشد.

ارزش بازار تجهیزات راه‌آهن درخلال چند دهه اخیر حدود 50 درصد، یعنی از 100 ميليارد یورو در سال به 150 ميليارد یورو افزایش یافته است. تقریباً یک سوم گردش وجوه نقد به ترن‌ها، مخصوصا قطارهای مسافربری، متروها و LRT اختصاص دارد. انتظار مي‌رود که در سال‌های آتی این روند و رشد روزافزون تمايل به شهرنشيني منجر به رشد 2.7 درصدی شود. اروپای غربی هم‌چنان به‌عنوان بزرگترین بازار جهان (40 ميليارد یورو) باقی می‌ماند و رتبه بعدی به آسیا اختصاص دارد؛ با توجه به رشد بی‌رویه در این قاره می‌توان چنین پیش‌بینی نمود که تا اواخر دهه حاضر، آسیا به بزرگترین بازار جهان تبدیل مي‌شود. هم‌چنین انتظار می رود LRT که سابق بر این از وضعیت و جایگاه مناسبی برخوردار نبود، روند رو به رشدی داشته باشد: گفته می‌شود چین در صدد احداث 1200 کیلومتر خطوط تراموا می‌باشد و کشورهایی هم‌چون هند و کره نیز علاقه خود را به این فرآیند ابراز کرده‌اند.

اقدامات گسترده‌ای برای یکپارچه‌سازی صنعت قطار و راه‌آهن در خلال پنج سال اخیر صورت گرفته است، اما این روند در مقایسه با دهه قبل سرعت نسبتاً آهسته‌ای داشته‌است. تملک عرضه‌کنندگان غربی در بازه زمانی 2009 تا 2014 معادل با 15 مورد بوده‌است، درحالیکه این میزان در خلال 10 سال اخیر برابر با  35 و بین سالهای 1990 و 1999 معادل با 50 مورد بوده است. بخش عمده این تملک‌ها مربوط به کسب وکارهای نسبتا کوچک (نظیر Lohr, Invensys و غیره) در مقايسه با  فرا ادغام‌هایی است که درگذشته مشاهده شده‌است، (به عنوان مثال: ADTranz و Bobbardier). بعد از تملک Ansaldo-Breda و Ansaldo STS توسط هیتاچی ژاپن، ادغام‌هاي فرعي در صنعت علائم و تابلوهای راهنمایی رخ داده‌است (کسب و کار جنرال‌الکتریک و آروا سیگنال به تملک آلستوم (Alstom) و اینونسیس (Invensys) به تملک زیمنس در آمد).

بااین‌حال تاکنون عرضه‌کنندگان فعالی در بازار ساخت و تولید قطار وجود نداشته‌است و حرکت استراتژیکVossloh آلمان جهت واگذاری بخش تولید قطارها به Stadler سوئیس در سال 2015 بیشتر حکم یک استثنا را داشته است. مهمترین چالش‌هایی که عاملان بزرگ این حوزه با آن روبرو می‌شوند، عبارتند از:
- سایر رقیبان اروپایی کوچک اما قدیمی و پابرجا (CAF, Skoda, ….)

- رقیبان نوظهور کوچک که عمدتاً از اروپای شرقی ظهور مي‌كنند (Stadler, Solaris, NEWAG, PESA, KOncar, Inekon, Astra, Transtech/Voith, …)
- عاملان مهم آسیایی (هیتاچی، میتسوبیشی، روتم).علاوه بر اکتساب اخیر آنسالدو، هیتاچی در صدد آن است که در سطح جهانی در صنعت راه‌آهن پیشتاز شده و به تبع آن شعبه اصلی راه‌آهن را به لندن منتقل نمایند.
- در آینده شاهد ظهور پررنگ چین در سطح جهانی خواهیم‌بود. موفقیت اخیر آنها در انعقاد قرارداد جهت تامین کابین‌های مترو به بوستون آمریکا هشداري برای این صنعت می‌باشد.

عرضه کننده‌های بزرگ‌تر به منظور مقابله با چنين رقبايي و همچنین انعقاد قراردادهاي بزرگ‌تر، سعی دارند پایگاه‌هایی در مجاورت محل عرضه تاسیس کرده و به توسعه ظرفیت ها و قابلیت‌های منطقه کمک شایسته‌ای نمایند(به‌عنوان مثال، آفریقای جنوبی و قرارداد PRASAY ، الجزیره و قرارداد اجرایی کارخانه مونتاژ تراموای آلستوم). آیا این روند منجر به افزایش ظرفیت در آینده‌ای نزدیک می‌شود؟ آیا سازمان‌های کوچک‌تر باید از صحنه رقابت محو شوند؟ آیا این شرکت‌ها می توانند به نحوی خود را نجات داده و به حیات خود ادامه دهند؟ تا آغاز موج بعدی ادغام چقدر طول خواهد کشید؟

چین: ابر بازار، تولید کنندگان برتر، بلندپروازی جهانی

چین کشوری است که توجه همگان را در حوزه‌هایی هم‌چون بازار داخلی سیستم‌های مترو و اخیراً تراموا و اتوبوس‌های برقی به سمت خود جلب نموده است. به منظور دستیابی به این بازار نویدبخش و با‌ آتیه، بسیاری از تولیدکنندگان برتر اقدام به انعقاد قرارداد همکاری جهت انتقال و توسعه فناوري نموده‌اند. بعد از گذشت چندین سال، این تفاهم نامه ها منجر به پیدایش ظرفیت داخلی قدرتمند و در عین‌حال مستقل برای ساخت و تولید در چین شد. این امر هم در مورد صنعت راه‌آهن و هم فناوري اتوبوس‌های برقی و شارژی صدق می کند. اکنون ما وارد برهه ای از تاریخ شده‌ایم که در آن چین دیگر نقش یک بازار واردکننده را ایفا نمی‌کند و دولت چین به صورت فعالانه به حمایت از سیاست‌های صادرات می‌پردازد. ادغام بزرگی که در سال 2015 در مورد دو تولید کننده برتر قطار یعنی CNR و CSR و تشکیل CRRC رخ داد،منجر شد كه اکنون به بزرگترین سازنده قطار در سطح جهان تبدیل شوند؛ این حرکت به منزله یک حرکت استراتژیک منجر به پیشروی به سمت بلندپروازی‌ها و جاه‌طلبی‌های چین در بازار صادرات جهانی شد. به تبع این اقدام، استراتژی تامین کننده فوق دارای درآمد سالانه بیش از 26 ميليارد یورو می‌باشد؛ رقمی که تقریبا معادل با میزان درآمد کلیه تولید کنندگان قطار در اروپا است.

چقدر طول می‌کشد تا بهره‌برداران اروپایی که به نحو فزاینده‌ای با مشکلات مالی مواجه شده اند تصمیم به محک زدن این عرضه کننده چینی بگیرند؟ درست همان اتفاقی که سابق براین در آرژانتین، برزیل، عربستان سعودی، آمریکا و صد البته در هنگ‌کونگ به سبب تقاضای بالا رخ داده است.


منبع: pti: no 1-2016


1395/8/3
printآمار بازديدكنندگان:162